தமிழ்நாடு இந்தியாவின் முன்னணி மாநிலங்களில் ஒன்றாக தொடர்ந்து பேசப்பட்டு வருகிறது. தொழில், கல்வி, மருத்துவம், தகவல் தொழில்நுட்பம், உற்பத்தி, நகர்ப்புற வளர்ச்சி என பல துறைகளில் மாநிலம் முன்னிலையில் உள்ளது. அதே நேரத்தில், ஒரு மாநிலம் வளர்ச்சி அடைகிறது என்பதற்காக அதன் அனைத்து பிரச்சினைகளும் தீர்ந்துவிட்டன என்று அர்த்தமில்லை.

2026-ல் புதிய அரசியல் சூழலில் தமிழ்நாடு நுழைந்துள்ள நிலையில், அடுத்த சில ஆண்டுகளில் அரசு எடுக்கும் முடிவுகள் மாநிலத்தின் அடுத்த பத்து அல்லது இருபது ஆண்டுகளுக்கான பாதையை தீர்மானிக்கக்கூடியவை.

2026-27ஆம் ஆண்டுக்கான தமிழ்நாடு பட்ஜெட்டில் மொத்த செலவு ரூ.5.24 லட்சம் கோடியாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மாநிலத்தின் GSDP ரூ.40.67 லட்சம் கோடியாக இருக்கும் என கணிக்கப்பட்டுள்ளது. அதே நேரத்தில் வருவாய் பற்றாக்குறை ரூ.55,775 கோடியாகவும், நிதிப் பற்றாக்குறை ரூ.1.21 லட்சம் கோடியாகவும் மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அப்படியானால், இவ்வளவு பெரிய பொருளாதார அளவு கொண்ட தமிழ்நாடு அடுத்ததாக எந்த பிரச்சினைகளை முதலில் தீர்க்க வேண்டும்?

இது அரசின் அதிகாரப்பூர்வ தரவரிசை அல்ல. பொதுமக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, வேலைவாய்ப்பு, கல்வி, குடிநீர், போக்குவரத்து, விவசாயம், மின்சாரம் மற்றும் மாநிலத்தின் நிதி நிலைத்தன்மை போன்றவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு முக்கியத்துவ வரிசை.

1. இளைஞர்களுக்கு தரமான வேலைவாய்ப்பு உருவாக்குவது

தமிழ்நாட்டின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் மனிதவளம்.

ஆனால் ஒரு இளைஞர் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்த பிறகு, தனது கல்வித் தகுதிக்கும் திறமைக்கும் ஏற்ற வேலை கிடைக்கிறதா என்பதே முக்கியமான கேள்வி.

பெரிய தொழில் நிறுவனங்களை மாநிலத்திற்கு அழைத்து வருவது மட்டும் போதாது. அந்த முதலீடுகள் எத்தனை வேலைகளை உருவாக்குகின்றன, அதில் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களுக்கு எவ்வளவு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது, அந்த வேலைகளுக்குத் தேவையான திறன்கள் மாணவர்களிடம் இருக்கிறதா என்பதையும் அரசு தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும்.

இதற்காக மாவட்டம் வாரியாக எந்தத் துறையில் வேலைவாய்ப்பு அதிகமாக உருவாகிறது என்பதை கணக்கிட்டு, அதற்கேற்ற skill training-ஐ பள்ளி மற்றும் கல்லூரி நிலையிலேயே வலுப்படுத்த வேண்டியது அவசியம்.

AI, semiconductor, EV, electronics, advanced manufacturing போன்ற துறைகள் வளரும்போது பழைய வேலைவாய்ப்பு முறைகளும் மாறப்போகின்றன. 2026-27 பட்ஜெட்டில் AI Industry Development Program மூலம் 2031க்குள் 5 லட்சம் இளைஞர்களை திறன் பெற்றவர்களாக உருவாக்கும் இலக்கு முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த திட்டங்கள் அறிவிப்பாக மட்டும் இல்லாமல் வேலைவாய்ப்புடன் இணைக்கப்பட வேண்டும்.

விஜய் அரசு முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி: “எத்தனை முதலீடுகள் வந்தன?” என்பது மட்டும் அல்ல; “எத்தனை தரமான வேலைகள் உருவானது?” என்பதும்தான்.

2. அரசு பள்ளிகளின் தரத்தை இன்னும் உயர்த்துவது

தமிழ்நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு அரசு பள்ளிகள் மிகவும் முக்கியமானவை.

அரசுப் பள்ளியில் படிக்கும் ஒரு மாணவனுக்கும், தனியார் பள்ளியில் படிக்கும் மாணவனுக்கும் கல்வித் தரத்தில் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கக்கூடாது.

வகுப்பறைகள், ஆய்வகங்கள், கழிப்பறைகள், குடிநீர், கணினி வசதிகள் போன்ற அடிப்படை கட்டமைப்புகள் மட்டுமல்லாமல், ஆசிரியர் தரம், English communication, technology skills, career guidance மற்றும் higher education preparation ஆகியவற்றிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

2026-27 பட்ஜெட்டில் கல்வி, விளையாட்டு, கலை மற்றும் பண்பாட்டுத் துறைக்கு ரூ.56,267 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. அரசு பள்ளிகளை நவீனப்படுத்த ரூ.300 கோடி திட்டமும், கல்லூரி மாணவர்களுக்கான laptop திட்டத்திற்கு ரூ.2,000 கோடியும் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் கட்டிடம் கட்டுவது மட்டும் கல்வித் தரத்தை உயர்த்தாது.

ஒரு அரசு பள்ளியில் இருந்து வெளியேறும் மாணவன் எதிர்கால வேலை உலகில் போட்டியிடும் அளவுக்கு தயாராகிறானா? என்பதுதான் உண்மையான அளவுகோல்.

3. தண்ணீர் — அடுத்த தலைமுறையின் மிகப்பெரிய பிரச்சினை

இன்று பல குடும்பங்களுக்கு குடிநீர் என்பது அன்றாட பிரச்சினையாக இருக்கலாம். ஆனால் அடுத்த 10 அல்லது 20 ஆண்டுகளில் தண்ணீர் என்பது தமிழ்நாட்டின் மிகப்பெரிய வளர்ச்சி சவால்களில் ஒன்றாக மாறக்கூடும்.

நகரங்கள் விரிவடைகின்றன. தொழிற்சாலைகள் அதிகரிக்கின்றன. மக்கள் தொகை நகரங்களை நோக்கி நகர்கிறது. அதே நேரத்தில் நிலத்தடி நீர், ஏரிகள், குளங்கள் மற்றும் நீர்வளங்களை பாதுகாப்பது மிகவும் அவசியமாகிறது.

அரசு குடிநீர் திட்டங்களை மட்டும் விரிவுபடுத்தாமல், மழைநீர் சேமிப்பு, ஏரி-குளங்கள் மீட்பு, groundwater recharge, கழிவுநீர் மறுசுழற்சி மற்றும் தொழிற்சாலைகளில் water efficiency ஆகியவற்றை ஒரே நீர்வளக் கொள்கையின் கீழ் கொண்டு வர வேண்டும்.

“ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் குடிநீர்” என்பது இலக்கு என்றால், “அந்த தண்ணீர் எங்கிருந்து தொடர்ந்து வரும்?” என்பதற்கான பதிலும் அரசிடம் இருக்க வேண்டும்.

4. சென்னை மட்டுமல்ல — தமிழ்நாட்டின் நகர்ப்புற போக்குவரத்தை மாற்றுவது

சென்னையின் traffic பிரச்சினை புதியதல்ல.

ஆனால் இதே பிரச்சினை வேகமாக வளர்ந்து வரும் கோயம்புத்தூர், மதுரை, திருச்சி, சேலம், திருப்பூர் போன்ற நகரங்களிலும் எதிர்காலத்தில் அதிகரிக்கக்கூடும்.

Metro மட்டும் கட்டினால் போக்குவரத்து பிரச்சினை முழுமையாக தீராது.

Metro, suburban railway, buses, walking paths, cycling infrastructure மற்றும் last-mile connectivity ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட ஒரு முழுமையான public transport network தேவை.

2026-27 பட்ஜெட்டில் Transport துறைக்கு ரூ.29,169 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. Roads and bridges-க்கான capital outlay-க்கும் ரூ.19,378 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.

அடுத்த கட்டத்தில் “எத்தனை கிலோமீட்டர் சாலை அமைக்கப்பட்டது?” என்பதைக் காட்டிலும் “ஒரு சாதாரண மனிதரின் பயண நேரம் எவ்வளவு குறைந்தது?” என்பதே வெற்றியின் அளவாக இருக்க வேண்டும்.

5. மின்சாரம் மற்றும் மின்துறை நிதிச்சுமை

தமிழ்நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சிக்கு தடையில்லாத மின்சாரம் அவசியம்.

ஆனால் மின்துறை நிறுவனங்களின் நிதி நிலையும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாக உள்ளது.

2026-27 பட்ஜெட்டில் Energy துறைக்கு ரூ.15,176 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் மின் நுகர்வோருக்கான power subsidy மற்றும் Tamil Nadu Power Distribution Corporation Limited-க்கு ரூ.5,000 கோடி loss funding உள்ளிட்டவை இடம்பெற்றுள்ளன. தமிழ்நாட்டின் நான்கு முக்கிய power-sector PSUs-ன் மொத்த outstanding debt 2026 மார்ச் 31 அன்று ரூ.2.47 லட்சம் கோடியாக இருந்ததாக PRS ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது.

இதனால் இலவச அல்லது மானிய மின்சாரத்தை உடனடியாக நிறுத்த வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை.

ஆனால் renewable energy, battery storage, transmission infrastructure, distribution loss reduction மற்றும் power-sector financial restructuring ஆகியவற்றை நீண்டகால திட்டமாக அரசு மேற்கொள்ள வேண்டும்.

மின்சாரம் மலிவாகவும், நம்பகமாகவும் இருக்க வேண்டும்; அதே நேரத்தில் மின்துறையின் நிதி நிலையும் நீடித்ததாக இருக்க வேண்டும்.

6. அரசு மருத்துவமனைகளின் அடுத்தகட்ட மேம்பாடு

தமிழ்நாட்டின் அரசு மருத்துவ அமைப்பு நாட்டிலேயே முக்கியமான ஒன்றாக பார்க்கப்படுகிறது.

ஆனால் மக்கள் தொகை அதிகரிப்பு, முதியோர் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பு மற்றும் lifestyle diseases அதிகரிப்பு போன்ற காரணங்களால் மருத்துவத் தேவையும் மாறுகிறது.

2026-27 பட்ஜெட்டில் Health and Family Welfare துறைக்கு ரூ.22,002 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் urban மற்றும் rural health services-க்கும் தனித்தனி ஒதுக்கீடுகள் உள்ளன.

அடுத்த கட்டத்தில் மாவட்ட அரசு மருத்துவமனைகள், emergency care, diagnostics, specialist doctors, mental-health services மற்றும் primary healthcare ஆகியவற்றை மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டும்.

ஒரு நோயாளி சிறிய சிகிச்சைக்காகவே சென்னை போன்ற பெரிய நகரங்களை நோக்கி செல்ல வேண்டிய நிலை குறைய வேண்டும்.

7. விவசாயம் — உற்பத்தியை விட விவசாயியின் வருமானம் முக்கியம்

தமிழ்நாட்டில் விவசாயம் இன்னும் கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடையது.

விவசாயத்தில் உற்பத்தி அதிகரிப்பது மட்டும் போதாது. விவசாயி தனது உற்பத்திக்கு நியாயமான விலை பெறுகிறாரா என்பதும் முக்கியம்.

இதற்காக cold storage, food processing, direct marketing, farmer producer organisations, value-added products மற்றும் export opportunities ஆகியவற்றை வலுப்படுத்த வேண்டும்.

2026-27 பட்ஜெட்டில் Agriculture and Allied Activities துறைக்கு ரூ.29,129 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.

அடுத்த தலைமுறை விவசாயத்தை “விவசாயம் செய்வது” என்ற நிலையிலிருந்து “விவசாயத்தை ஒரு தொழிலாக மாற்றுவது” என்ற நிலைக்கு கொண்டு செல்வது அரசின் முக்கிய இலக்குகளில் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.

8. வெள்ளம், கழிவுநீர் மற்றும் நகர்ப்புற சுற்றுச்சூழல்

மழை பெய்யும்போது வெள்ளம்; மழை இல்லாதபோது தண்ணீர் பற்றாக்குறை — இது பல நகரங்களின் முரண்பாடாக மாறிவிட்டது.

குறிப்பாக சென்னை போன்ற நகரங்களில் drainage, waterways, sewage treatment, garbage management மற்றும் encroachment ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைந்த முறையில் கையாள வேண்டும்.

2026-27 பட்ஜெட்டில் Irrigation and Flood Control துறைக்கு ரூ.8,781 கோடியும், Urban Development துறைக்கு ரூ.8,216 கோடியும் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் வெள்ளத்துக்கு பிறகு நிவாரணம் வழங்குவதைவிட, வெள்ளம் வருவதற்கான காரணத்தை முன்கூட்டியே குறைப்பதே நீண்டகால தீர்வு.

நீர்நிலைகளை பாதுகாப்பது என்பது சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; அது நகர்ப்புற பாதுகாப்பு பிரச்சினையும் கூட.

9. மாநிலத்தின் கடன் மற்றும் நிதி மேலாண்மை

இது பொதுமக்களுக்கு உடனடியாகத் தெரியாத பிரச்சினையாக இருந்தாலும், அரசின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்கும் முக்கியமான விஷயம்.

2026-27ல் தமிழ்நாட்டின் fiscal deficit 3% of GSDP ஆக இருக்கும் என இலக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. Revenue deficit ரூ.55,775 கோடியாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதே நேரத்தில், salaries, pensions மற்றும் interest payments உள்ளிட்ட committed expenditure ரூ.2.14 லட்சம் கோடியாக இருக்கும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இதனால் நலத்திட்டங்களை நிறுத்த வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை.

ஆனால் நலத்திட்டங்களுடன் சேர்த்து வருவாய் அதிகரிக்கும் பொருளாதார நடவடிக்கைகள், தொழில் வளர்ச்சி, capital investment மற்றும் அரசின் செலவுகளை திறம்பட நிர்வகிப்பது ஆகியவை அவசியம்.

ஒரு அரசு இன்று மக்களுக்கு உதவுவதோடு, நாளைய தலைமுறைக்கு அதிக நிதிச்சுமையை விட்டுச் செல்லாத சமநிலையையும் உருவாக்க வேண்டும்.

10. அறிவிக்கப்பட்ட திட்டங்கள் தரையில் நிறைவேறுவது

தமிழ்நாட்டில் திட்டங்கள் அறிவிக்கப்படுவதில் குறை இல்லை.

ஆனால் ஒரு திட்டம் அறிவிக்கப்படுவதிலிருந்து அது பொதுமக்கள் பயன்பாட்டுக்கு வரும் வரை பல கட்டங்கள் உள்ளன.

நிலம், அனுமதி, சுற்றுச்சூழல் clearance, tender, funding, construction என ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தாமதம் ஏற்பட்டால், ஒரு திட்டத்தின் காலக்கெடு பல ஆண்டுகள் நீளலாம்.

அதனால் பெரிய திட்டங்களுக்கு அரசு ஒரு public project dashboard உருவாக்குவது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

ஒவ்வொரு திட்டத்திற்கும்:

• திட்ட மதிப்பு
• தொடங்கிய தேதி
• நிறைவு பெற வேண்டிய தேதி
• தற்போது எத்தனை சதவீதம் முடிந்துள்ளது
• எந்தத் துறையின் பொறுப்பு
• தாமதத்திற்கான காரணம்

என்ற தகவல்களை மக்கள் பார்க்கும் வகையில் வெளியிடலாம்.

இதனால் அரசு மீது விமர்சனம் மட்டுமல்ல, அரசின் செயல்பாடுகளை அளவிடுவதற்கான ஒரு வெளிப்படையான அமைப்பும் உருவாகும்.

இந்த 10 பிரச்சினைகளில் முதலில் எதை சரி செய்ய வேண்டும்?

இந்த கேள்விதான் மிகவும் முக்கியமானது.

எல்லா பிரச்சினைகளையும் ஒரே நேரத்தில் தீர்க்க முடியாது.

எனவே வேலைவாய்ப்பு, நீர், கல்வி, நகர்ப்புற infrastructure மற்றும் நிதி மேலாண்மை ஆகியவற்றை முதன்மை priority-ஆக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

வேலைவாய்ப்பு அதிகரித்தால் குடும்ப வருமானம் உயரும்.

கல்வி தரம் உயர்ந்தால் அடுத்த தலைமுறையின் திறன் உயரும்.

தண்ணீர் பாதுகாப்பாக இருந்தால் விவசாயமும் நகரங்களும் நிலையாக இருக்கும்.

போக்குவரத்து மேம்பட்டால் மக்கள் தினமும் செலவிடும் நேரம் குறையும்.

நிதி மேலாண்மை வலுவாக இருந்தால் இந்த அனைத்து திட்டங்களுக்கும் நீண்டகாலமாக நிதி ஒதுக்க முடியும்.

அதனால் ஒரு பிரச்சினையை தனியாக தீர்ப்பதைவிட, ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடைய பிரச்சினைகளை ஒரே வளர்ச்சி திட்டத்தின் கீழ் அரசு அணுக வேண்டும்.

விஜய் அரசு செய்ய வேண்டியது என்ன?

விஜய் தலைமையிலான அரசு அடுத்த சில ஆண்டுகளில் ஒரு விஷயத்தை முக்கியமாக நிரூபிக்க வேண்டியிருக்கும்.

“நாங்கள் என்ன செய்யப் போகிறோம்?” என்பதைக் காட்டிலும் “நாங்கள் என்ன செய்து முடித்தோம்?” என்பதுதான் மக்களுக்கு முக்கியம்.

ஒவ்வொரு பெரிய தேர்தல் வாக்குறுதியையும் measurable target-ஆக மாற்ற வேண்டும்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும்:

எத்தனை வேலைகள் உருவாக்கப்பட்டன?
எத்தனை அரசு பள்ளிகள் மேம்படுத்தப்பட்டன?
எத்தனை ஏரிகள் மீட்கப்பட்டன?
எவ்வளவு குடிநீர் திறன் அதிகரிக்கப்பட்டது?
எவ்வளவு பயண நேரம் குறைந்தது?
எத்தனை மருத்துவமனைகள் மேம்படுத்தப்பட்டன?
எத்தனை பெரிய திட்டங்கள் காலக்கெடுவுக்குள் முடிக்கப்பட்டன?
மாநிலத்தின் நிதிநிலை எந்த அளவுக்கு மேம்பட்டது?

என்ற கேள்விகளுக்கு அரசு எண்களுடன் பதில் சொல்லும் நிலை உருவாக வேண்டும்.

அது நடந்தால் அரசியல் கட்சி என்ற அடையாளத்தைத் தாண்டி, ஒரு நிர்வாகமாக அரசின் செயல்திறன் மக்களால் மதிப்பிடப்படும்.

முடிவில்…

தமிழ்நாட்டுக்கு பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன என்பதற்காக தமிழ்நாடு பின்னடைந்த மாநிலம் என்று அர்த்தமில்லை.

மாறாக, ஏற்கனவே பல துறைகளில் முன்னேறியுள்ள ஒரு மாநிலம் அடுத்த கட்டத்திற்கு செல்லும்போது எதிர்கொள்ளும் சவால்கள்தான் இவை.

2026-27 பட்ஜெட்டில் கல்வி, போக்குவரத்து, விவசாயம், சுகாதாரம், ஊரக வளர்ச்சி, நகர்ப்புற வளர்ச்சி உள்ளிட்ட பல துறைகளுக்கு குறிப்பிடத்தக்க ஒதுக்கீடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. அதே நேரத்தில் revenue deficit, fiscal deficit, power-sector debt போன்ற நிதி சவால்களும் தொடர்கின்றன.

எனவே அடுத்த கட்ட தமிழ்நாட்டின் வெற்றி, எவ்வளவு பெரிய திட்டங்களை அறிவிக்கிறோம் என்பதில் மட்டும் இல்லை; அறிவித்த திட்டங்களில் எவ்வளவு திட்டங்களை காலத்திற்குள் நிறைவேற்றுகிறோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது.

இளைஞர்களுக்கு வேலை, குழந்தைகளுக்கு தரமான கல்வி, குடும்பங்களுக்கு பாதுகாப்பான குடிநீர், விவசாயிகளுக்கு நிலையான வருமானம், நகரங்களுக்கு சீரான போக்குவரத்து, மக்களுக்கு தரமான மருத்துவம் மற்றும் அரசுக்கு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நிதிநிலை — இவை அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தவை.

இந்த 10 பிரச்சினைகளில் எதை முதலில் தீர்க்க வேண்டும் என்பது அரசின் முடிவு. ஆனால் 2030-க்குள் தமிழ்நாடு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்வது இன்று எடுக்கப்படும் அந்த முடிவுகள்தான்.